ในช่วงเวลาไม่กี่ปีที่ผ่านมาคำว่า การตรวจสอบย้อนกลับ "Traceability" ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวาง ในบทความตอนที่ 1 ได้กล่าวถึงแนวคิดกันไปแลว ในบทความตอนที่ 2 นี้จะพูดถึงรายละเอียดของการตรวจสอบย้อนกลับแบบเจาะลึกมากยิ่งขึ้น เช่น การส่งข้อมูลการตรวจสอบย้อนกลับโดยใช้สัญลักษณ์ประจำตัว วิธีการทำเครื่องหมายลงบนชิ้นส่วนหรือผลิตภัณฑ์โดยตรง จากนั้นก็จะพูดถึงการตรวจสอบย้อนกลับแบบ Trace Back และ Trace Forward ไปจนถึงผลลัพท์จากการนำระบบตรวจสอบย้อนกลับมาใช้

ในบทความก่อนหน้านี้ได้พูดถึงแนวความคิดของการตรวจสอบย้อนกลับว่าชิ้นส่วนหรือผลิตภัณฑ์จะถูกติดตามเพื่อค้นหาว่าผลิต "เมื่อไหร่ ที่ไหน ใคร (ใครเป็นผู้ผลิต)" และรวมไปถึงสาเหตุที่การตรวจสอบย้อนกลับแพร่หลายในญี่ปุ่น ในครั้งนี้ เราจะอธิบายถึงการดำเนินการตรวจสอบย้อนกลับแบบเจาะลึกมากยิ่งขึ้น

การส่งต่อข้อมูลที่เป็นดั่งกุญแจสำคัญในการตรวจสอบย้อนกลับ

“กุญแจสำคัญ” ในการตามหาสาเหตุของปัญหาที่เกิดในการผลิต หรือปัญหาที่เกิดในสินค้านั้น คือ สินค้า และ “ข้อมูล” ที่เกี่ยวข้องกับอะไหล่ที่ใช้ในการผลิตสินค้านั้นๆ ดังนั้น การกรอกและจัดเก็บข้อมูลต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับสินค้านั้น อาทิ สถานที่รับสินค้า วันเวลาที่ผลิต สายการผลิต รวมไปถึงสถานที่จัดส่งสินค้านั้นเป็นสิ่งที่สำคัญยิ่ง ข้อมูลที่จำเป็น ก็คือ เครื่องหมายระบุที่มาข้อมูล อาทิ บาร์โค้ด โค้ดสองมิติ (คิวอาร์โค้ด DataMatrix MaxiCode PDF417 ฯลฯ) ซึ่งนำมาใช้เพื่อการส่งต่อข้อมูลต่อไป แต่ข้อจำกัดของบาร์โค้ด คือ จำนวนข้อมูลที่สามารถบันทึกได้ถูกกำหนดไว้เพียงแค่ไม่กี่สิบตัวอักษร ในขณะที่โค้ดสองมิติสามารถบันทึกข้อมูลได้สูงสุดประมาณ 3,000 ตัวอักษร ในพื้นที่สี่เหลี่ยมจตุรัสกะทัดรัด ซึ่งเป็นที่แพร่หลายในปัจจุบัน